Γιατί να έλθετε στο Mentorkids

mentor-and-menteeΖούμε σε έναν κόσμο συνεχών αλλαγών. Τίποτε απ’ ότι πιστεύαμε μέχρι πριν λίγα χρόνια, σήμερα δεν είναι το ίδιο. Και πολύ περισσότερο βέβαια έχει εφαρμογή αυτό, όταν αναφερόμαστε σε ζητήματα επιλογής σπουδών και επαγγελματικού μέλλοντος.

Σκεφτείτε: από το 1970 και μετά στην χώρα μας, η ζωή πολλών οικογενειών προσαρμόζονταν για χρόνια σε ότι ήταν απαραίτητο ώστε τα παιδιά τους να σπουδάσουν, με θυσίες και στερήσεις, σε μια σχολή που εθεωρείτο καλή και ασφαλής επιλογή για το μέλλον τους: ιατρική, νομική, στρατιωτική, κοκ.

Μιλήστε σήμερα με ένα νέο γιατρό ή δικηγόρο που τώρα ξεκινά την σταδιοδρομία του και ακούστε αυτά που θα σας πει για το επάγγελμα του και τις προοπτικές να το ασκήσει με επιτυχία, στην χώρα μας. Είναι γεμάτα απαισιοδοξία και δεν έχουν την παραμικρή σχέση με όσα πίστευε και ο ίδιος πριν δέκα χρόνια, ή με όσα τον συμβούλευαν οι γονείς και οι δάσκαλοι του.

Τι άλλαξε λοιπόν –και θα συνεχίσει να αλλάζει; Απλούστατα: έφτασε νομοτελειακά στο τέλος της η μακρά περίοδος ασφάλειας και σταθερότητας που βιώσαμε για περίπου 50 χρόνια, στην χώρα μας και στην Ευρώπη. Το γιατί και το πώς είναι μια άλλη, ωραία συζήτηση. Εδώ όμως, αυτό που μας απασχολεί είναι το αύριο.

Όλοι έχουμε παιδιά στο περιβάλλον μας. Δικά μας, των συγγενών ή των φίλων μας. Όλοι θέλουμε να κάνουμε το καλύτερο για αυτά, μοχθούμε καθημερινά να τους δώσουμε σπουδαία μόρφωση, πολλά ερεθίσματα και πρωτότυπες επιλογές. Με απώτερο φυσικά στόχο να μπορέσουν να εξασφαλίσουν μια καλή, χαρούμενη και δημιουργική ζωή και να συνεισφέρουν εποικοδομητικά στο κοινό μας αύριο.

Το θέμα είναι ότι σε έναν κόσμο που αλλάζει τόσο γρήγορα, οι αξίες και οι ικανότητες που θα βαρύνουν σε αυτό το αύριο, μεταβάλλονται διαρκώς. Κάποιες φυσικά έχουν διαχρονική αξία, κάποιες άλλες όμως αναπροσαρμόζονται καθημερινά στα νέα δεδομένα. Και δυστυχώς, θα ήμασταν μεγάλοι ψεύτες αν λέγαμε ότι και το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να εξελίσσεται και να ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες –μάλλον το αντίθετο συμβαίνει…

Και καλά ίσως για κάποια παιδιά που έχουν την οικονομική δυνατότητα να πηγαίνουν σε ιδιωτικά σχολεία, με υποδομές και εμπλουτισμένα προγράμματα. Θα αποκτήσουν μια, λιγότερο ή περισσότερο, σωστή εικόνα της σύγχρονης πραγματικότητας, ίσως σπουδάσουν και στο εξωτερικό και, εν πάση περιπτώσει, θα έχουν πάντοτε την δυνατότητα για πιο εύκολη προσαρμογή στις αλλαγές που θα συμβαίνουν γύρω τους.

Υπάρχει όμως και η πλειοψηφία των νέων παιδιών που παρακολουθούν δημόσια σχολεία. Που το μέλλον τους σε μεγάλο βαθμό θα καθορισθεί από το αν θα έχουν την τύχη να πέσουν επάνω σε κάποιον εμπνευσμένο δάσκαλο, ή άλλον άνθρωπο, που θα θελήσει να τους μιλήσει για πράγματα λίγο πιο ουσιαστικά και χρήσιμα.

Παιδιά που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για πολλαπλές επιλογές και που η είσοδος σε κάποιο ελληνικό πανεπιστήμιο θα εξακολουθήσει πιθανότατα για χρόνια να είναι το υπέρτατο μέτρο της εκπαιδευτικής τους επιτυχίας. Χωρίς βέβαια κάτι τέτοιο να τους διασφαλίζει μια επιτυχημένη ζωή, επαγγελματικά και προσωπικά.

Σκεπτόμενοι λοιπόν όλα αυτά, ερχόμαστε εμείς, η ομάδα του Mentorkids να προτείνουμε την ενεργοποίηση όλων όσων έχουμε επαγγελματική και προσωπική πείρα ζωής τέτοια, που να μας επιτρέπει να ξέρουμε πράγματα που οι έφηβοι δεν γνωρίζουν.

Που έχουμε βιωματικά κατανοήσει ότι υπάρχουν αξίες και ποιότητες, πέρα απ΄ όσα γράφουν τα βιβλία, οι οποίες είναι πιο απαραίτητο απόκτημα και από το σπουδαιότερο πτυχίο. Και που θα ήταν πολύ σημαντικό οι έφηβοι να ακούσουν και να μάθουν για αυτές, πριν πάρουν αποφάσεις καθοριστικές για το μέλλον τους.

Ή μάλλον, για να το πω πιο σωστά, που αν ακούσουν έγκαιρα για αυτές μπορεί να πάρουν πιο σωστές αποφάσεις. Και οπωσδήποτε, να διαμορφώσουν τις δικές τους νοοτροπίες και συμπεριφορές που θα τους φέρουν πιο κοντά σε όσα αύριο θα κληθούν να βιώσουν.

Για όλα αυτά λοιπόν θα μιλήσουμε στην πρώτη μας δημόσια εμφάνιση στο Free Thinking Zone, την Πέμπτη 13 Νοεμβρίου στις 7μμ. Και σας θέλουμε κοντά μας.

Ποιους; Κατ’ αρχήν τους καθηγητές μέσης εκπαίδευσης, εσάς που διδάσκετε παιδιά στην κρίσιμη ηλικία της επιλογής σπουδών και μέλλοντος. Και που πιστεύετε στην σημαντικότητα των παραπάνω. Με την δική σας και μόνο συνεισφορά, θα καταφέρουμε να έλθουμε σε επαφή με τα παιδιά που χρειάζονται περισσότερο την εμπειρία και τις αφηγήσεις μας –ιστορίες επιτυχίας και αποτυχίας (πιο χρήσιμες αυτές!)

Θέλουμε επίσης κοντά μας επαγγελματίες, ανθρώπους της “αγοράς», από κάθε τομέα και βαθμίδα. Ανθρώπους που η δική τους, μοναδική προσωπική διαδρομή, τους έχει προσδώσει γνώση, εμπειρία και άποψη. Και που θέλουν να την μοιραστούν με τα παιδιά που θα κληθούν να διαμορφώσουν το μέλλον.

Και φυσικά, θέλουμε μαζί μας τους νέους! Που αγωνιούν για το μέλλον τους και που θέλουν να συμμετάσχουν ενεργά στην διαμόρφωση του. Και που, μέσα από το Mentorkids, θα μπορέσουν να συνεισφέρουν την ενέργεια και την δυναμικότητα του χαρακτήρα τους στην υλοποίηση δράσεων και ιδεών, χρήσιμων για όλους.

Σας περιμένουμε λοιπόν. Για να κάνουμε ένα ακόμη βήμα προς ένα πιο ποιοτικό και πιο όμορφο αύριο.

Posted in αλλαγή, δικαιώματα ελευθέρων πολιτών, εκπαίδευση, κοινωφελεις δρασεις, mentoring | Tagged , , , , | Leave a comment

Mentorkids, ή αλλιώς ελάτε να βοηθήσουμε τους εφήβους να βρουν το επαγγελματικό τους δρόμο

Πρόσφατα, το Women On Top μαζί με το #einai2030 ξεκίνησαμε από κοινού την υλοποίηση της δράσης Mentorkids, σκοπέυοντας σε συναντήσεις για θέματα επαγγελματικού προσανατολισμού με μαθητές και μαθήτριες Λυκείου.

Τώρα, η ομάδα του Mentorkids, έχοντας ήδη μπει στη διαδικασία σύστασής της σε Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία, διοργανώνει την πρώτη ανοιχτή συνάντηση στις 13 Νοεμβρίου, για εθελοντές, μέντορες, εκπαιδευτικούς, γονείς και οποιονδήποτε ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα για τη δράση μας και για το πώς μπορεί να συμμετάσχει σε αυτήν.

Γιατί Mentorkids;

Γιατί τα παιδιά ηλικίας 15-18 ετών βρίσκονται μπροστά σε μια από τις μεγαλύτερες αποφάσεις της ζωής τους -«Τι να σπουδάσω;».

Πιστεύουμε ότι το mentoring από ενήλικες που έχουν ήδη περπατήσει σε διαφορετικά επαγγελματικά μονοπάτια μπορεί να προσφέρει μια ιδιαίτερη και πολύ χρήσιμη εμπειρία. Σκοπός του, να τα βοηθήσει να γνωρίσουν από κοντά και σε βάθος τη φύση, τις προοπτικές, τις απαιτήσεις και τις δυσκολίες των επαγγελματικών κλάδων που μπορεί ήδη να τα ενδιαφέρουν.

Γι’ αυτό και, βασισμένοι στα κοινά ενδιαφέροντα και την ως τώρα εμπειρία μας, θέλουμε να δώσουμε την ευκαιρία σε όσο το δυνατόν περισσότερες ομάδες μαθητών λυκείου να έρθουν σε επαφή με καταξιωμένους επαγγελματίες, οι οποίοι μπορούν να τους συζητήσουν μαζί τους άμεσα και πρακτικά και να απαντήσουν με εγκυρότητα στα ερωτήματά τους για τον κλάδο στον οποίο δραστηριοποιούνται.

Ο στόχος μας

Στόχος μας είναι να συμβάλουμε στη μαθησιακή και επαγγελματική ανάπτυξη των νέων παιδιών και στην καλλιέργεια των απαραίτητων δεξιοτήτων από μέρους τους, ώστε να μπορούν να ζήσουν αυτόνομα και δημιουργικά.

Για να το πετύχουμε, θέλουμε να αξιοποιήσουμε την υποστήριξη όλων όσοι μοιράζονται ένα αντίστοιχο όραμα και θέλουν να συμμετάσχουν στην προσπάθειά μας. Μαζί, θα προωθήσουμε κάθε είδους δράσεις σχετικές με την έννοια του επαγγελματικού προσανατολισμού και της εκπαιδευτικής ενημέρωσης σε θέματα επιλογής σπουδών, στην Ελλάδα ή/και στο εξωτερικό, με αποδέκτες παιδιά και νέους ηλικίας 12- 24 ετών, τις οικογένειες τους και την ευρύτερη εκπαιδευτική και επαγγελματική κοινότητα.

Η πρώτη μας συνάντηση

Αν θέλετε να γίνετε μέντορας, αν είστε δάσκαλος ή καθηγητής, είστε κοντά σε παιδιά ηλικίας 15-18 ετών και θέλετε να τα βοηθήσετε να αποκτήσουν μια καλή αίσθηση της επαγγελματικής πραγματικότητας που θα συναντήσουν τα επόμενα χρόνια– ή αν απλώς θέλετε να μάθετε περισσότερα για τη δράση μας, ελάτε να γνωριστούμε στην πρώτη ανοιχτή μας συνάντηση, στις 13 Νοεμβρίου, στις 7 μμ, στο βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone (Σκουφά 64 & Γριβαίων).

Θα είμαστε εκεί για να παρουσιάσουμε τα σχέδιά μας για τους επόμενους μήνες, να περιγράψουμε τις ανάγκες μας, να ακούσουμε τις ιδέες και τις προτάσεις σας και να οργανωθούμε, έτσι ώστε να απογειωθεί το Mentorkids, όσο το δυνατόν πιο σύντομα και πιο δυναμικά.

Αν πάλι ενδιαφέρεστε για όλα αυτά αλλά δεν μπορείτε να είστε κοντά μας στις 13/11, στείλτε μας email στο mentorkidsgr@gmail.com και θα έρθουμε σύντομα σε επαφή.

Posted in αλλαγή, ανεξαρτητα παιδιά, εκπαίδευση, κοινωφελεις δρασεις, mentoring | Tagged , , , | Leave a comment

Γιατί οι άνθρωποι πάντοτε θα κάνουν την διαφορά….

paideia“Η Φιλανδία ξέρει ότι οι καθηγητές είναι απαραίτητοι και έχουν μεγάλη κοινωνική αναγνώριση” γράφει η φίλη μας η Μαρία στο προηγούμενο ποστ.

Και ο σπουδαίος φίλος μου Teacher Tom γραφει σήμερα ότι “με δυσκολία βρίσκεις μία έρευνα που οι Αμερικανοί ή οι Αυστραλοί πολίτες  να μην τοποθετούν τους δασκάλους στην κορυφή της λίστας με τα πιο θαυμαστά ή τα πιο σεβαστά επαγγέλματα…”

Και όμως, στην Ελλάδα, πολύ περίεργος θα ήμουν να δω το αποτέλεσμα μιας τέτοιας έρευνας…. Όπως γράφει και πάλι η φίλη μας η Μαρία “…εμείς, οι καθηγητές της Ελλάδας, το μόνο που ακούμε συνέχεια, είναι ότι καθόμαστε….”. Και όχι μόνο, θα έλεγα εγώ…

Διαβάζοντας εκπαιδευτικά forum και groups τις τελευταίες μέρες, πολλές φορές έπεσα πανω σε έντονες αντιπαραθέσεις γονέων και εκπαιδευτικών. Κατηγορούν οι πρώτοι τους δασκάλους, συλλήβδην, για κακό συνδικαλισμό, τεμπελιά, εμμονή στα κεκτημένα τους, αρνητές της προόδου, της διαφάνειας και των αξιολογήσεων. Εξανίστανται οι δάσκαλοι, αντι-κατηγορώντας τους γονείς για ασχετοσύνη, προκατάληψη, έλλειψη σεβασμού στο λειτούργημα τους, μη αναγνώριση του φόρτου που καθημερινά υφίστανται κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Σε ένα τέτοιο group στο fb διάβασα εχθές καμιά εξηνταριά σχόλια, αλληλοκατηγορίας. Και ούτε ένα, μα ούτε ένα σχόλιο, που να αναφέρεται στον κοινό στόχο που θεωρητικά ενώνει γονείς και εκπαιδευτικούς: στην προσπάθεια για καλή και ουσιαστική διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας.

Δεν είναι μυστικό φυσικά ότι, όπως σε πολλά στην χώρα μας, έτσι και στην εκπαίδευση έχουμε χάσει την μπάλα. Ισως θα πρέπει να γυρίσουμε πολλές δεκαετίες πίσω, στον Παπανούτσο και στον Δελμούζο, για να την βρούμε….

Το αστείο – και τραγικό συνάμα –  της υπόθεσης, είναι ότι γύρω μας έχουμε πολλούς καλούς δασκάλους! Και σας το λέω εγώ που δεν είμαι εκπαιδευτικός – αντιθέτως, είμαι ιδιοκτήτης ιδιωτικού σχολείου. Ενός σχολείου που έχει υπερήφανα καταφέρει να χτίσει μια ομάδα με 12 πολύ καλές δασκάλες. Και που γύρω βλέπω και ακούω συνεχώς για εκπαιδευτικούς με κέφι, με όρεξη, με αγωνία να κάνουν νέα πράγματα, να παρακάμψουν την γραφειοκρατική νιρβάνα του υπουργείου παιδείας και να εφαρμόσουν φρέσκιες ιδέες, με ενθουσιασμό.

Γιατί όμως αυτοί οι δάσκαλοι, που είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι όλο και κάποιον ή κάποια θα γνωρίζετε, δεν κατορθώνουν να αλλάξουν την εικόνα – και ακόμη περισσότερο, να κάνουν την διαφορά στην εκπαίδευση; Γιατί περνούν απαρατήρητοι και επισκιάζονται από τους παλιομοδίτες συνδικαλιστές που κάνουν άσκοπη φασαρία, ανακυκλώνοντας συνθήματα άλλων εποχών υπερασπιζόμενοι απολιθωμένες σήμερα έννοιες τύπου “κεκτημένων” και “μονιμότητας” χωρίς ποτέ, μα ποτέ, να μιλάνε για την ουσία της εκπαίδευσης;

Γιατί λοιπόν αγαπητοί μου φίλοι, καλοί εκπαιδευτικοί, εσείς που αγαπάτε πραγματικά αυτό που κάνετε και που είστε υπερήφανοι για την ικανότητα σας να δημιουργείτε πολίτες (και όχι υπηκόους), γιατί ανέχεστε να εκπροσωπείστε δημόσια απέναντι στο συλλογικό υποσυνειδητο της ελληνικής κοινωνίας από αυτούς που νοιάζονται μόνο για την διατήρηση προνομίων άλλων εποχών;

Οτι και να ακούω από δεξιά και αριστερά, δεν μπορώ να φανταστώ έναν καλό, “διαφορετικό” δάσκαλο, που να φοβάται πραγματικά τα αποτελέσματα μιας αξιολόγησης απο παιδιά και γονείς. Που να τρέμει στην ιδέα ότι θα απωλέσει την μονιμότητα του και ότι το εργασιακό του μέλλον θα κρίνεται πλέον από τα αποτελέσματα της δουλειάς του. Ότι θα πρέπει να αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν ειναι ελέφαντας.

Μα, ο άνθρωπος με την σπίθα στα μάτια, αυτός που καίγεται καθημερινά στην φλόγα της δημιουργίας και που ζει για την χαρά του ταξιδιού, αυτός ο άνθρωπος ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ θέλει να αποδεικνύει ότι δεν είναι ελέφαντας. Οχι τόσο στους γύρω – όσο στον ίδιο του τον εαυτό…

Τελειώνω λοιπόν, και λέω: αγαπητοί δασκαλοι και δασκάλες, εσείς που επιλέξατε αυτό το επάγγελμα, όχι για τις μακρές διακοπές και για τον σίγουρο διορισμό – αλλά για την απροσμέτρητη χαρά που προσφέρει η δημιουργία ελεύθερων ανθρώπων. Εσείς που σίγουρα βρίσκεστε, έστω και ένας μόνος του ή περισσότεροι μαζί, σε κάθε σχολείο της χώρας. Πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας!

Επικοινωνείστε μεταξύ σας, οργανωθείτε. Ανακαλύψτε τους γονείς που αγωνιούν (και αγωνίζονται με τον τρόπο τους) για μία ουσιαστική παιδεία. Συνεργαστείτε μαζί τους. Πάρτε πρωτοβουλίες, καινοτομείστε, αγνοείστε ευγενικά τυχόν τυπολάτρες και ευθυνόφοβους προϊσταμένους σας.

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ!

Νιώστε υπερήφανοι και σπουδαίοι για όσα κάνετε καθημερινά με τα παιδιά και αποσυνδέστε την ουσία της δουλειάς σας από το όποιο οικονομικό αποτέλεσμα. Εσείς που, όπως λένε και οι αμερικάνοι, δεν επιλέξατε αυτή τη δουλειά για το “income”, την επιλέξατε για το “outcome”….

Κάντε στην άκρη τους λίγους τεμπέληδες, φοβισμένους και κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές, που σας εκπροσωπούν δημοσίως και ουσιαστικά σας διαβάλουν στην κοινή γνώμη. Επιτέλους, η παιδεία δεν έχει να κάνει με ΦΕΚ και με νομοσχέδια – με ανθρώπους έχει να κάνει!

Και πάντοτε, οι άνθρωποι έκαναν και θα κάνουν την διαφορά στις κοινωνίες…

//

Posted in σχολεία που δουλεύουν, αλλαγή, δικαιώματα ελευθέρων πολιτών, εκπαίδευση | Tagged , , , , | Leave a comment

Διαβάζοντας για την Φιλανδία

finishΗ φίλη Μαρία, εκπαιδευτικός που διατηρεί την ανωνυμία της, μοιράζεται και πάλι λίγες σκέψεις της μαζί μας, με την κοινότητα #einai2030.

Πριν από λίγο καιρό, έπεσα πάνω σε ένα γράφημα που περιέγραφε το περιβόητο φιλανδικό μοντέλο. Διάβαζα τι γίνεται στην Φιλανδία και σκεφτόμουν παράλληλα τι γίνεται και στην Ελλάδα.

Στη Φιλανδία δεν έχουν ασκήσεις για το σπίτι.
Αν δεν δώσω εργασίες για το σπίτι, οι γονείς θα πούνε ότι δεν είμαι καλή καθηγήτρια «γιατί οι καλοί καθηγητές βάζουν πολλά για το σπίτι» (αλλά όχι τόσα πολλά για να κουραστεί το καημένο το παιδί, είναι και στην εφηβεία)

93% των μαθητών στη Φιλανδία βγάζουν το Λύκειο, 2 στους 3 μπαίνουν στο πανεπιστήμιο και οι επιδόσεις τους είναι οι καλύτερες στην Ευρώπη.
Εμείς εδώ ακόμα ασχολούμαστε με το αν πρέπει ή όχι να διαγραφούν οι αιώνιοι φοιτητές (όλοι τους συναντήσαμε, ήταν αυτοί που όταν εμείς είχαμε μαύρους κύκλους από το διάβασμα, αυτοί ήταν με τον φραπέ στο χέρι και αραχτοί έλεγαν: φοιτητική ζωή ρεεεεεεεεε). Το ανώτατο όριο φοίτησης το θεωρούμε κάποιο είδος περιορισμού της ελευθερίας των φοιτητών (δεν εξηγείται αλλιώς) και το μπάχαλο που επικρατεί μέσα στο ίδιο το πανεπιστήμιο δεν έχει τέλος.

Όσο για το Λύκειο, κι εμείς όλους τους περνάμε. Γιατί αν τολμήσουμε και βάλουμε έναν χαμηλό βαθμό, ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Μια συνάδελφος είχε βάλει 13 σε μια μαθήτρια και ο διευθυντής γύρισε πίσω την κατάσταση και της είπε: «Δεν γίνεται να βάλεις 13 στην κόρη του διευθυντή της τράπεζας».
Αν κάποιος μαθητής μείνει για τον Σεπτέμβριο, ο γονιός θα έρθει να παρακαλέσει να «σπρώξουμε λίγο το καημένο, να περάσει, κρίμα είναι, θα έχει ψυχολογικά μετά». Άμα του πεις ότι το παιδί του όλη την χρονιά ούτε βιβλίο άνοιξε, ούτε έδειξε κάποιο ενδιαφέρον, θα σε κατηγορήσει, θα πει ότι φταις εσύ ο καθηγητής, δεν γίνεται, το ξέρει το παιδί του, αποκλείεται να μην συμμετείχε μέσα στην τάξη και το έχεις βάλει στο μάτι.

Η αντιστοιχία καθηγητών – μαθητών στην Φιλανδία είναι 1 προς 12. Και 1 στους 3 μαθητές λαμβάνει ειδική βοήθεια από δάσκαλο, μέσα στην τάξη.
Το ανώτατο όριο μαθητών σε εμάς κυμαίνεται από 27 – 30, ανάλογα με τα κέφια του εκάστοτε υπουργού. Είχα ένα τμήμα με 26 μαθητές. Οι 7 είχαν κάποιου είδους μαθησιακές δυσκολίες. Φυσικά και δεν κατάφερα να ανταποκριθώ στις ειδικές ανάγκες τους. Για να μην μιλήσω για παιδιά που είχαν ανάγκη παράλληλης στήριξης και εμείς στέλναμε αιτήσεις, χωρίς ποτέ να μας στείλουν καθηγητή ειδικής αγωγής.

Η Φιλανδία ξέρει ότι οι καθηγητές είναι απαραίτητοι και έχουν μαγάλη κοινωνική αναγνώριση.
Εμείς πάλι, οι καθηγητές της Ελλάδας, το μόνο που ακούμε συνέχεια, είναι ότι καθόμαστε. Καθόμαστε το Πάσχα, καθόμαστε τα Χριστούγεννα, καθόμαστε στις αργίες, καθόμαστε 3 μήνες το καλοκαίρι (εμείς μέχρι 30/06 έχουμε δουλειά στο σχολείο, δεν ξέρω πώς βγαίνουν οι 3 μήνες). Στη Φιλανδία οι σχολικές διακοπές και αργίες είναι περισσότερες, αλλά δεν άκουσα ποτέ να κατηγορούν τους Φιλανδούς καθηγητές ότι κάθονται.

Στη Φιλανδία είναι υποχρεωτικό να έχεις μεταπτυχιακό για να γίνεις καθηγητής και μόνο το καλύτερο 10% καταλήγει να διδάσκει.
Το μεταπτυχιακό βέβαια, το χρηματοδοτεί εξ’ ολοκλήρου το κράτος. Στην Ελλάδα υπήρχε άδεια 1 χρόνου για να κάνεις μεταπτυχιακό (και ανανεώνονταν αν η φοίτηση ήταν 2ετής) αλλά ήταν από τις πρώτες άδειες που κόπηκαν το 2010 με το σκεπτικό ότι πρέπει να κοπούν οι μακροχρόνιες άδειες γιατί δεν υπάρχουν χρήματα για νέους διορισμούς και οι καθηγητές πρέπει να μείνουν στα σχολεία. Έλεγχος για κάτι αναρρωτικές ενός χρόνου (και δύο και τριών) για να γλυτώσουν οι έχοντες βύσμα τα δυσπρόσιτα σχολεία (αλλά να λαμβάνουν κανονικά τα μόρια) δεν έγινε ποτέ.
Όταν στην Ελλάδα εισήχθηκε γραπτός διαγωνισμός για τον διορισμό εκπαιδευτικών, οι αντιδράσεις ήταν τεράστιες. Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω το σύστημα διορισμού σε άλλες χώρες, αλλά υποψιάζομαι ότι είμαστε η μόνη που έχει πάρα πολλούς πίνακες διορισμού από όπου διορίζονται λίγοι από τον έναν, λίγοι από τον άλλο, λίγοι από τον παρ’άλλο, γιατί όλοι οι πολιτικοί θέλουν τους ψήφους και πρέπει να κρατηθεί μια ισορροπία. Το αποτέλεσμα είναι το μικρότερο ποσοστό διορισμών να προέρχεται από τον γραπτό διαγωνισμό.

Με όλα αυτά δεν θέλω ούτε να πετάξω το μπαλάκι της ευθύνης αλλού, ούτε να αποποιηθώ τις ευθύνες των καθηγητών. Αλλά σε έναν χώρο τόσο ευαίσθητο, κουράστηκα να βλέπω γονείς, κοινωνία και πολιτικούς εναντίον μας και εμάς να αυτομαστιγωνόμαστε και να παίρνουμε πάνω μας ακόμα και ευθύνες που δεν μας αναλογούν.
Υπάρχουν κακοί καθηγητές – φυσικά, αλλά δεν είναι τόσοι πολλοί όσο παρουσιάζεται. Κάθε επαγγελματικός χώρος έχει τους καλούς και τους κακούς.

Οι καθηγητές δεν θέλουν να πάνε σε απομακρυσμένα μέρη – προφανώς, αφού ο μισθός δεν φτάνει, κίνητρα δεν δίνονται και σπάνια υπάρχει αναγνώριση των κόπων και των θυσιών μας. Πόσο καιρό κάποιος θα νοιάζεται για τους μαθητές του περισσότερο από τα ίδια του τα παιδιά, που τον βλέπουν 3 φορές τον χρόνο;

Οι καθηγητές είναι σε γραφεία κι όχι στα σχολεία – και ποιος ευθύνεται για αυτό; Οι διοικητικές υπηρεσίες και οι φορείς του υπουργείου σίγουρα χρειάζονται άτομα για στελέχωση, το πρόβλημα είναι η χρόνια αδιαφανής διαδικασία που ακολουθείται και η υπερπληθώρα που παρατηρείται σε αυτές τις υπηρεσίες για ψηφοθηρικούς σκοπούς.

Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα διαβάσετε ή θα ακούσετε κάτι με τίτλο: «Πότε θα γίνουμε Φιλανδία;», μην αγχωθείτε. Δεν θα γίνουμε ποτέ Φιλανδία. Αν δεν ξηλωθεί όλος αυτός ο σάπιος μηχανισμός του ρουσφετιού, του κακώς εννοούμενου συνδικαλισμού, αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία, αν δεν σταματήσουμε να θεωρούμε το σχολείο ως ένα μέρος που τα παιδιά περνούν την ώρα τους για να μην αλητεύουν όσο οι γονείς δουλεύουν αλλά ως ένα μέρος που χτίζονται χαρακτήρες, δεν θα γίνουμε ποτέ Φιλανδία.
Κι αν δεν αλλάξουν όλα αυτά, φοβάμαι ότι δεν μας αξίζει κιόλας.

 

//

Posted in σχολεία που δουλεύουν, το σχολείο που σκοτώνει τη δημιουργικότητα, Φαντασια στην εκπαιδευση, ανεξαρτητα παιδιά | Tagged , , , | Leave a comment

Κοινωφελείς δράσεις – πόσο κοντά είναι τελικά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας;

Philanthropy-2014-BannerΤο einai2030 παρακολούθησε το διεθνές συνέδριο για τις εθελοντικές δράσεις που διοργάνωσε το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, μετά από ευγενική πρόσκληση της φίλης μας Ελίνας.

Μια τεραστίου μεγέθους και κόστους διοργάνωση, στην οποία πρωταγωνίστησαν όλοι οι κορυφαίοι εντόπιοι φορείς και ιδρύματα που χρηματοδοτούν και υποστηρίζουν εθελοντικές δράσεις, και συμμετείχαν πολλοί σημαντικοί άνθρωποι από το εξωτερικό που μοιράστηκαν μαζί μας καλά παραδείγματα και ιστορίες επιτυχίας.

Κατ’ αρχήν φυσικά, μόνο συγχαρητήρια και μπράβο αξίζουν σε όλους τους οργανισμούς που ξοδεύουν τόσο χρόνο και τόσο χρήμα για να βοηθήσουν κοινωνίες και συνανθρώπους.

Σε δεύτερο επίπεδο όμως, διάφορες ερωτήσεις γεννιούνται. Π.χ.:

1. Το τεράστιο κόστος μιας τόσο μεγάλης διοργάνωσης, απλώς για να γίνουν συζητήσεις, παρουσιάσεις και lobbying (με την καλή έννοια), έχει τόσο νόημα; Γιατί δεν είναι καλύτερο αυτά τα χρήματα να δίνονται απ’ ευθείας σε κοινωνικές δράσεις;

2. Όλοι όσοι συμμετέχουν σε μια τέτοια εκδήλωση, στην πλειοψηφία τους άνθρωποι πολύ υψηλού μορφωτικού και βιοτικού επιπέδου, πόσο κοντά είναι στις ανάγκες που έχει η βάση κάθε κοινωνίας;

Πόσο κατανοούν οι decision makers των ιδρυμάτων τι πραγματικά χρειάζεται ο μετανάστης, ο ναρκομανής, ο άνθρωπος που μόλις έχασε το σπίτι του ή την επιχείρηση του, η πολύτεκνη μητέρα που αγωνιά να μετατρέψει την μαγειρική της σε μια μικρή δουλίτσα; Και αν δεν κατανοούν τα παραπάνω (ή δεν τους νοιάζει να το κάνουν), πως μπορούν να αξιολογήσουν σωστά τις προτεινόμενες δράσεις, ειδικά εάν αυτές ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα πλαίσια;

3. Πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να αποδεχθεί την φράση που ακούστηκε από εκπρόσωπο άλλου ελληνικού ιδρύματος «δεν χρειάζεται και πολλή διαβούλευση με τα κοινωνικά στρώματα για το τι πρέπει να γίνει. Αν εμείς έχουμε ένα καλό σχέδιο που ξέρουμε ότι αξίζει, πρέπει να το εφαρμόσουμε χωρίς πολλή συζήτηση»;

Πόσο (και πως) πρέπει να εντυπωσιαστεί κάποιος, όταν ακούει ότι, στην σχετική ερώτηση, 18% των συμμετεχόντων στο συνέδριο απαντούν ότι “τα ιδρύματα που υποστηρίζουν κοινωνικές δράσεις πρέπει να ενεργούν χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν ούτε το κράτος, ούτε άλλους ιδιωτικούς φορείς;

Να δρουν δηλαδή με την λογική «δικά μου είναι τα χρήματα και ότι θέλω τα κάνω». Απολύτως αποδεκτό αν μιλάμε για επιχειρήσεις και κερδοσκοπία – όταν όμως μιλάμε για εθελοντισμό και βοήθεια στα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, είναι άραγε αποδεκτό;

4. Πόσο εκπληκτικό ακούγεται, για εμάς τους Έλληνες, το γεγονός ότι στην Μ. Βρετανία, 42% των χρημάτων που ξοδεύονται ετησίως για κοινωφελείς δράσεις δίνεται στα πανεπιστήμια και στην εκπαίδευση;

Μήπως λοιπόν, κάπου μέσα στις παραπάνω ερωτήσεις, κρύβεται και η απάντηση στην παρατήρηση που ακούστηκε ότι τους ίδιους τους ανθρώπους του καταπληκτικού ιδρύματος Νιάρχου, ότι δηλ. «γνωρίζουμε πως το 30%-40% των χρημάτων που δίνονται για εθελοντικές δράσεις πηγαίνουν στον βρόντο»;

Εννοείται ότι εμείς απαντήσεις στα παραπάνω, δεν έχουμε. Ούτε υπάρχουν εύκολες απαντήσεις, προφανώς. Προβληματισμούς εκφράζουμε, στα πλαίσια του αυτονόητου που λέει ότι τόσος κόπος και τόσο χρήμα δίνεται από όλους αυτούς τους καλούς ανθρώπους, ας πιάνει τόπο…

Posted in εκπαίδευση, κριτκή σκέψη, κοινωφελεις δρασεις | Tagged , , , | Leave a comment

Νηπιαγωγείο ακυρώνει τη γιορτή λήξης, για να προλάβουν τα νηπιαγωγάκια να ετοιμαστούν για το πανεπιστήμιο.

Μοιάζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας και όμως έγινε έτσι ακριβώς όπως σας το μεταφέρουμε. Οι γονείς των παιδιών ενός Νηπιαγωγείου της Νέας Υόρκης έλαβαν την προηγούμενη εβδομάδα επιστολή που εξηγούσε γιατί φέτος δε θα γίνει γιορτή λήξης:

“Ο λόγος που ακυρώνουμε τη γιορτή του Νηπιαγωγείου είναι απλός. Είμαστε υπεύθυνοι για να προετοιμάσουμε τα παιδιά για το πανεπιστήμιο και την καριέρα τους ώστε να αποκτήσουν πολύτιμες ικανότητες για τη ζωή τους και ξέρουμε ότι ο καλύτερος τρόπος για να το κάνουμε αυτό είναι να μάθουν να διαβάζουν, να γράφουν, να συνεργάζονται και να λύνουν προβλήματα. Παρακαλούμε να ξέρετε ότι παίρνουμε αυτές τις αποφάσεις έχοντας στο νου μας το καλό των παιδιών.”

KindergartenΤο νηπιαγωγείο είναι χωρίς καμία αμφιβολία σταθμός στη ζωή του παιδιού, στην προετοιμασία του για το δημοτικό και στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Αλλά η ακύρωση μιας γιορτής λήξης για να μη χάσουν τα παιδιά «διδακτικές ώρες» είναι παράλογο!

Τι θα γινόταν αν συνειδητοποιούσαμε ότι τα παιδιά δε μαθαίνουν μόνο καθισμένα σε θρανία, αλλά και μέσα από το παιχνίδι, τις τέχνες, τη συνεργασία, την ομαδική προσπάθεια; Και φυσικά μέσα από τη γιορτή λήξης που τους στέρησαν;

via The Washington Post 

Posted in παιχνίδι, το σχολείο που σκοτώνει τη δημιουργικότητα | Tagged | Leave a comment

“Ισα-ίσα που προλαβαίνουμε”. Το #einai2030 στις Ψηφιακές Γειτονιές 2014

Posted in αλλαγή, δημιουργική αμφισβήτηση, δικαιώματα ελευθέρων πολιτών, εκπαίδευση, μέλλον, mentoring | Tagged , , , , , | Leave a comment