Κοινωφελείς δράσεις – πόσο κοντά είναι τελικά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας;

Philanthropy-2014-BannerΤο einai2030 παρακολούθησε το διεθνές συνέδριο για τις εθελοντικές δράσεις που διοργάνωσε το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, μετά από ευγενική πρόσκληση της φίλης μας Ελίνας.

Μια τεραστίου μεγέθους και κόστους διοργάνωση, στην οποία πρωταγωνίστησαν όλοι οι κορυφαίοι εντόπιοι φορείς και ιδρύματα που χρηματοδοτούν και υποστηρίζουν εθελοντικές δράσεις, και συμμετείχαν πολλοί σημαντικοί άνθρωποι από το εξωτερικό που μοιράστηκαν μαζί μας καλά παραδείγματα και ιστορίες επιτυχίας.

Κατ’ αρχήν φυσικά, μόνο συγχαρητήρια και μπράβο αξίζουν σε όλους τους οργανισμούς που ξοδεύουν τόσο χρόνο και τόσο χρήμα για να βοηθήσουν κοινωνίες και συνανθρώπους.

Σε δεύτερο επίπεδο όμως, διάφορες ερωτήσεις γεννιούνται. Π.χ.:

1. Το τεράστιο κόστος μιας τόσο μεγάλης διοργάνωσης, απλώς για να γίνουν συζητήσεις, παρουσιάσεις και lobbying (με την καλή έννοια), έχει τόσο νόημα; Γιατί δεν είναι καλύτερο αυτά τα χρήματα να δίνονται απ’ ευθείας σε κοινωνικές δράσεις;

2. Όλοι όσοι συμμετέχουν σε μια τέτοια εκδήλωση, στην πλειοψηφία τους άνθρωποι πολύ υψηλού μορφωτικού και βιοτικού επιπέδου, πόσο κοντά είναι στις ανάγκες που έχει η βάση κάθε κοινωνίας;

Πόσο κατανοούν οι decision makers των ιδρυμάτων τι πραγματικά χρειάζεται ο μετανάστης, ο ναρκομανής, ο άνθρωπος που μόλις έχασε το σπίτι του ή την επιχείρηση του, η πολύτεκνη μητέρα που αγωνιά να μετατρέψει την μαγειρική της σε μια μικρή δουλίτσα; Και αν δεν κατανοούν τα παραπάνω (ή δεν τους νοιάζει να το κάνουν), πως μπορούν να αξιολογήσουν σωστά τις προτεινόμενες δράσεις, ειδικά εάν αυτές ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα πλαίσια;

3. Πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να αποδεχθεί την φράση που ακούστηκε από εκπρόσωπο άλλου ελληνικού ιδρύματος «δεν χρειάζεται και πολλή διαβούλευση με τα κοινωνικά στρώματα για το τι πρέπει να γίνει. Αν εμείς έχουμε ένα καλό σχέδιο που ξέρουμε ότι αξίζει, πρέπει να το εφαρμόσουμε χωρίς πολλή συζήτηση»;

Πόσο (και πως) πρέπει να εντυπωσιαστεί κάποιος, όταν ακούει ότι, στην σχετική ερώτηση, 18% των συμμετεχόντων στο συνέδριο απαντούν ότι “τα ιδρύματα που υποστηρίζουν κοινωνικές δράσεις πρέπει να ενεργούν χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν ούτε το κράτος, ούτε άλλους ιδιωτικούς φορείς;

Να δρουν δηλαδή με την λογική «δικά μου είναι τα χρήματα και ότι θέλω τα κάνω». Απολύτως αποδεκτό αν μιλάμε για επιχειρήσεις και κερδοσκοπία – όταν όμως μιλάμε για εθελοντισμό και βοήθεια στα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, είναι άραγε αποδεκτό;

4. Πόσο εκπληκτικό ακούγεται, για εμάς τους Έλληνες, το γεγονός ότι στην Μ. Βρετανία, 42% των χρημάτων που ξοδεύονται ετησίως για κοινωφελείς δράσεις δίνεται στα πανεπιστήμια και στην εκπαίδευση;

Μήπως λοιπόν, κάπου μέσα στις παραπάνω ερωτήσεις, κρύβεται και η απάντηση στην παρατήρηση που ακούστηκε ότι τους ίδιους τους ανθρώπους του καταπληκτικού ιδρύματος Νιάρχου, ότι δηλ. «γνωρίζουμε πως το 30%-40% των χρημάτων που δίνονται για εθελοντικές δράσεις πηγαίνουν στον βρόντο»;

Εννοείται ότι εμείς απαντήσεις στα παραπάνω, δεν έχουμε. Ούτε υπάρχουν εύκολες απαντήσεις, προφανώς. Προβληματισμούς εκφράζουμε, στα πλαίσια του αυτονόητου που λέει ότι τόσος κόπος και τόσο χρήμα δίνεται από όλους αυτούς τους καλούς ανθρώπους, ας πιάνει τόπο…

About John C. Yiannoudis

Born in 1969. Major experience in business & finance. Co-founder and owner of Dorothy Snot Preschool. Proud dad of Nefeli, 8 years old. Loves telling stories. Also loves running, contemporary History and old cars. Author of A Very Bad Bad Thing, a children's historical fiction.
This entry was posted in εκπαίδευση, κριτκή σκέψη, κοινωφελεις δρασεις and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s